Exousia: Zureal Frellon

Prologue

Tama na please lang...

Iyan ang paulit-ulit na sinasabi ko sa isip ko pero walang lumalabas na sa bibig ko. Hindi ko alam pang -ilan na ito. Hindi pa rin sila tapos na pagsawaan ang katawan ko.

Alam ko na sobrang bugbog na ang natamo ko sa kanila pero buhay pa rin ako. Sana namatay nalang ako. Nandidiri na naman ako sa katawan ko.

Patayin niyo nalang ako.

Pagod na ako.

Tama na.

Dahan-dahan kong iminulat ang aking mga mata. Nasa puting silid ako. I can smell medicines and hear some machines. It means I am in the hospital.

Nakalabas ako? How?

Magugustuhan mo itooo...

I can feel a liquid from my eye. I am crying. It's hurt. It is an excruitaing pain. Help. But it was dark again. Maybe I am hallucinating.

I open my eyes slowly again. I know my body aches but I just want to run. Get out from here.

I need to get out before they will get me.

Nagmamadali akong bumangon kahit nararamdaman ko ang sakit ng aking mga sugat. Pinipilit kong bumangon at tinanggal ang dextrose na nasa kamay ko. Pagtapak ko sa sahig, natumba ako kaagad. Wala akong lakas. Pero kailangan kung umalis.

Gumapang ako papunta sa pintuan. Sinubukan kong tumayo para maabot ang doorknob. Pagkalabas ko sa kwarto tumakbo ako papunta sa hindi ko alam. Pero dinala ako ng mga paa ko sa roof top.

Nararamdaman ko na nanghihina na ako. Alam ko mawawalan na naman ako ng ulirat at gigising naman ulit para maramdaman na naman ang sakit na ito.

"Sana pi--natay niyo nalang ako!" sigaw ko.

It was not loud, but it was enough.

I walk slowly papunta sa railings, i dont know how to live in this world anymore. Ubos na ako.

I don't know anymore.

Pumatong ako sa railings. Naramdaman ko ang malakas na hangin na humampas sa mukha ko. Napatingin ako sa ibaba nakikita ko ang mga tumatakbo na sasakyan. Mataas ang building na ito.

Pag bumagsak ako mamatay na ako kaagad.

Iyon ang pumasok sa isip ko. Napangiti ako sa isipan na nakatakas ako pero nakakulong ang utak ko sa pangyayari.

"Woman you better get off there." napaigtad ako ng makarinig ng boses ng lalaki.

Naamoy ko naman ang sigarilyo. Doon ito galing sa kanya. Bumalik ang ala-ala ko dahil dito. Image flashes to my mind. Ang sakit ng ulo ko. Napahawak ako sa ulo ko.

"Damn it"

Mabilis ang nangayari malapit na sana akong mahulog pero nahila ako ng lalaki.

"What is wrong with you?! Damn it! Are you crazy?" Hindi ko na siya maintindihan sa sinasabi niya dahil sa sakit ng ulo ko. Sunod na nangyari dumilim na ang mundo ko.

"Zureal thank you so much. Good thing you found her." naririnig ko ang boses ng isang babae.

"Who is she?" pamilyar ang boses. Siya ang lalaki na nasa rooftop kanina.

"A rape victim. Abused and tortured. Ibinaba siya sa harapan ng hospital."

I experienced more than that.

It was more than that. What makes it more painful.

It was my husband who did it to me. It was his people.

Hindi ko narinig ang sagot ng lalaki. Nanatili pa rin akong nakapikit. Nakikinig lang ako sa paligid ko.

Naramdaman ko na merong tao sa gilid ng kama at nakatitig sa'kin. I know it was the guy.

"I need to go Preya. Call me if you need anything." his voice is so cold.

"Okay. Please take care."

Nang maramdaman ko na wala na ang lalaki sa loob ng kwarto ko. I slowly open my eyes, medyo blur pa ang paningin ko pero I can see a girl, a doctor standing beside me.

"Hey! Oh god! Finally you are awake." she was ecstatic. She looks so happy that I am alive.

"I'm sorry. I am bit emotional." pinahid niya ang luha. Napa-iyak siya dahil sa tuwa o hindi ko alam.

"I am your doctor. Doctor Preya. I was with you for 3years. You are in coma for that long." 

3years? Sa tatlong taon na ang nagdaan, parang walang nagbago. It feels like everything happen yesterday.

"3 ye-ars?" she nodded.

"I was panicking na hindi kita nakita pag pasok. Good thing Zureal found you. Thank God you are okay." she held my hand.

She is so happy. I don't even know how to feel about that because... I don't want to live anymore.

______________________________________________