Caught in His Fingertips

Chapter 1

Chapter 1

Kumuha ako ng white crop top and fitted shorts para isuot. I erased the make-up on my face before going out, syempre ayaw ko namang simple lang ang make-up, lugi ako mamaya n'yan.

Namana ko kay Mama ang pagiging morena, well, I'm not sure. I don't know what kind of race my mother's sperm donor is. Matangkad ako, morena, malaki ang dyoga, sexy, matangos ang ilong, maganda, at dyosa. Ewan ko nalang.

Nakasalubong ko si Mama sa hagdan, umuwi na yata ang jowabells niya.

“Loraine! Kanina ka pa?” gulat niyang tanong sa'kin.

“Narinig ko po ang malanding tawa niyo, Ma,” irap ko sa kan'ya.

She giggled like a young lady.

“Bakit hindi mo sinabi? Sana mapakilala kita sa magiging Papa mo! Pogi 'di ba?!” kinikilig niyang sambit.

“Ma, pang ilan na ba 'yon? Maraming lalaki ka ng ipinakilala sa'kin na magiging Papa ko kuno. Aasa ka na naman, Ma?”

Iniwas niya ang tingin sa'kin.

“Look at yourself in the mirror, Loraine. We're pretty, we should not waste it. Kung may lalapit, didikit!” sabi niya pa kumikimbot-kimbot na iniwan ako.

I sighed.

May pinagmanahan nga ako. Malandi ang mudrakils kaya malandi rin ang junakis. Ang kaibahan lang namin ni Mama ay nais niya ng seryosong relationship while me, iniiwasan ko 'yon.

Not serious, no pain.

“May pera ka pa?!” sigaw ni Mama, malayo na kasi siya sa'kin.

I gave her a thumbs up at umalis na. I know she's avoiding a further conversation with me, I'm tired of witnessing her crying over a man who happens to fool her. Ilang advice na kaya nasabi ko sa tuwing nalalasing siya pero pagka gising ay parang wala lang nangyari. Gora pa rin at nagpapauto! Shonga sa pag-ibig, eh.

Napili kong kumain sa isang restaurant na malapit lang sa The Escape. Ayaw kong ma-late, ako pa magbabayad ng drinks namin.

I'm broke.

Pinili ko ang nasa pinakadulong lamesa, sometimes I also find peace when I'm alone. But still, find comfort when I'm with my friends. Ang weird ko.

Minsan kasi hindi natin lagi kailangang may kasama, minsan kailangan din natin ng oras mag-isa   para isipin ang mga bagay-bagay na hindi natin magawa kung hindi nag-iisa.

Tahimik kong kinakain ang order ko habang pinagmamasdan ang tao at sasakyang dumdaan sa labas. Every human has their own heavy baggage, some choose to show it but most of them choose to mask them.

“That's deep, Miss Marcos.”

Nilingon ko ang pinanggalingan ng boses, it was Sir Rence. His outfit looks different from earlier and he is not wearing eyeglasses! Chopopo!

Tumikhim ako.

“Good evening po, Sir. Kain po tayo?” magalang kong aya sa kan'ya.

Good impression dapat, Loraine Darshia! He's not a bad guy, he's a good boy, plus your teacher. Ekis.

“It's Rence, Darshia. Wala tayo sa paaralan,” he corrected.

May nilapag siyang siyang inumin sa table ko kaya nagtatanong na tiningnan ko siya.

“I wanna eat with you but my friends are waiting for me outside. See you at school,” he calmly said.

Nakapamulsa siyang naglakad paalis. Why does he look so cool with those ripped jeans and a black fitted sando.  Sinampal ko ang aking pisngi parang magising.