The Melody's Love Devotion ( OLIHTS Book #2 )

18 - The Who?

–

Alas - dos na ng madaling araw at hindi mahagilap ang nagiisang Ogie Alcasid. nagpaalam raw siya sa mga anak niya na may aasikasuhin saglit, pero hindi nagawang magpaalam saakin.

Ilang lakad na pabalik-balik ang nagawa ko sa pagiisip kung saan posibleng magpunta ito. Napagod narin ako kalaunan kaya't humiga nalang ako sa kama. hindi talaga ako mapakali at hindi ko maiwasang magalala. ngunit sigurado naman na kaya niya ang sarili niya.

Ilang minuto ang nakalipas ay nag ring ang telepono ko. unknown number so I was hesitant to answer the call, but then my inner thoughts won so I did took the call.

I was silent at first, waiting for the other line to talk first until someone spoke.

"A-ah, Regine is this you?" it's a voice of a man that somehow i think a familiar tone.

"Yes, who am I talking to?" I asked. mahirap na baka nakidnap na pala 'tong tukmol.

"A-ah eh, si Sir Alcasid po kasi nandito s- *beep*" then suddenly the line ended.

Mas lalo tuloy akong kinabahan. Kung saan-saan nagsususulpot. nakakairita na nakakapraning.

Sa kabilang banda :

*Beep* pagputol sa kabilang linya.

"No need to call her, I'm already here. Is the bill already settled?"

: Y-yes, ma'am.

"Good, then." sagot nito tsaka isinibat si Ogie sa Bar.

"Mama Reg, wake up!" Isang mahinahong boses ng dalaga ang nakapagpa-gising sa'kin.

Umaga na, hindi ko namalayang nakatulog na pala ako sa sofa.

"Ang tatay niyo? nakauwi naba?" agad kong tanong kay Sarah. umiling lang ito at tuming sa kanyang telepono.

"Hindi rin po siya nagrereply sa'kin, e." sagot nito, nasiyang ikinalungkot ko rin. Nasaan naba kasi siya?

"Mama Reg.." tawag sa'kin ni Sarah. "C-can we eat sa Jollibee for breakfast? I kinda miss it na kasi, e." natawa naman ako. yung hitsura niya kasing magsabi ay parang pagagalitan ko siya. Eh, paborito niya nga namna iyon.

Nginitian ko siga tsaka ako tumango bilang sagot. Nakita ko naman ang pag-ningning ng kaniyang mukha.

"Call your siblings so we can go. I'll start the car na." Minabuti kong unahin nalang muna ang mga bata, kesa sa nakikita nila akong nag-aalala. Malamang ay maaapektuhan ko rin sila kung ganoon.

Kumakain ang mga bata sa harap ko. Parang kahapon lang mga maliliit na bata lamang silang mabubungisngis tumawa. Nakakatuwa at hindi nawawala ang closeness nila kahit— ayaw ni Ogie na tinatawag kong half kapatid lang nila si James.

Pero hindi maaalis ang katotohanang iyon.

Natapos na kaming kumain, malapit-lapit narin naman ang Jollibee na kalapit ng bahay namin, na kalapit din ang park. Maaga pa rin naman kaya inaya ko silang maglakad-lakad na muna sa parke, na siyang sinang-ayunan din nila.

Hindi ko maalala kung kailan ko huling nalanghap ang malinis na hangin, na masaya rin ako. Kadalasan, nasa bahay, trabaho, at friends lang ang punta ko. Na-miss ko rin ito. Ang maging masaya kasama ang pamilya ako. ang mga anak ko. ang— ang asawa ko, sa puso't isip ko. pwera sa papel.