Home Into You (College Series #1)

Chapter 33

Habang busy ang lahat sa kani-kanilang ginagawa, hinanap ko si Euhan. Nakita ko siyang nakaupo mag-isa sa buhangin, nakatulala sa mga alon na parang malalim ang iniisip.

"Euhan," mahinang tawag ko.

Lumingon siya sa akin at nginitian ko siya-pero blangko lang ang mukha niya, walang kahit anong emosyon sa mga mata niya.

Lumapit ako at umupo sa tabi niya, hinayaang punuin ng tunog ng dagat ang katahimikan sa pagitan namin.

"May problema ba?" malumanay kong tanong. Hindi siya sumagot agad; nakatingin lang siya sa dagat, tahimik at tila malayo ang isip.

"Galit ka ba sa akin dahil doon sa nangyari kanina?" tanong ko ulit. Sa pagkakataong ito, hinarap niya ako-at kitang-kita ko ang lungkot na nakaguhit sa mukha niya.

"I'm not mad... but I'm jealous," pag-amin niya, mahina at dahan-dahan, parang nag-aalinlangan siyang sabihin 'yun nang malakas.

Bumuntong-hininga ako at sumandal sa mga kamay ko. "Ang hirap naman kasi kung tanggihan mo si Ella, kaya ako na lang ang nag-adjust. Akala ko maiintindihan mo."

Napabuntong-hininga siya nang mapait, pero walang saya sa tawa niya. "Di mo dapat ginawa 'yun," sabi niya, at may halong inis at sakit ang tono ng boses niya.

"Ella is my best friend, alam mo 'yan. Gusto ko naman sana na mahalin mo rin si Ella-kahit konti lang, para sa akin," paliwanag ko nang mahinahon.

Napabuntong-hininga lang siya at umiwas ng tingin. "At tungkol naman doon sa nakita mo sa amin ni Clark... wag mo nang isipin 'yun, okay? Alam mo naman simula pa lang, ikaw na ang nasa puso ko. Ikaw lang naman talaga, eh."

Dahan-dahan siyang tumango, at napansin kong unti-unting nawala ang bigat at tensyon sa mga balikat niya.

"Ngumiti ka naman d'yan," pang-aasar ko sabay sundot sa braso niya. "Ang seryoso mo masyado, parang hindi kita kilala."

"Tumigil ka nga," sagot niya, kunwari ay naiinis-pero nahuli ko ang maliit na ngiting gumuhit sa gilid ng labi niya.

"Ayan, ganyan! Mas bagay sa 'yo 'yang nakangiti ka," sabi ko sabay ngiti nang mas malawak. "Sige pa, ngiti pa-sobrang bagay talaga sa 'yo 'yan."

Hindi ako tumigil, kaya kiniliti ko na siya sa tagiliran hanggang sa hindi na niya mapigilan ang sarili niya.

"Ang kulit mo talaga ah!" natatawa niyang sabi, at bago pa ako makapag-react, bigla niya akong binuhat at dinala diretso sa tubig.

"Euhan!" sigaw ko habang tumatawa at hinahampas ang braso niya. "Ibaba mo 'ko dito! Basa na 'ko nito eh!"

Aliw na aliw lang siya sa ginagawa niya, nakangiti nang malaki habang ibinaba niya ako-diretso sa mababaw na alon, kaya basang-basa talaga ako tuluyan.

Napansin kami ng mga kaibigan namin sa malapit, at di nagtagal, nakatingin at tinatawanan nila ang lagay ko.

"Tara na, sumama kayo dito!" tawag ni Euhan sa kanila habang hinubad ang damit at kinakaway kaway sa ere.

Nagtinginan sila sa isa't isa, tuwang-tuwa, at walang pag-aalinlangang tumakbo na sila papunta sa dagat, nagtutulakan at naghahabulan habang lumulusob.

Nandoon silang lahat-sina Ella, Ian, Kristal, Shaiga... lahat sila ay nagtawanan at naglaro sa tubig, at ang tahimik na dalampasigan ay napuno ng ingay at saya dahil sa amin.

Sa sandaling iyon, parang nawala na lahat ng alalahanin at hindi pagkakaintindihan.

Kaming dalawa lang, ang dagat, at ang init ng pagsasama namin. At habang nakatingin ako kay Euhan, nakangiti nang totoo at masaya ngayon, alam kong magiging maayos na ang lahat.