"Ben Kübra.
İhaneti de yazdım, enkazı da...
Şimdi sırada kimin yıkılacağı var...Benim hikayelerimde kimse gerçekten masum değil... sadece kimin daha iyi sakladığını geç fark edersin.
İhaneti yazdım; güvenin nasıl sessizce kırıldığını, en yakın olanın nasıl en derin yarayı açtığını...
Enkazı da yazdım; geriye kalanların nasıl nefes almaya devam ettiğini, ama aslında çoktan dağıldığını.
Burada hiçbir şey göründüğü gibi değil.
Sevgi dediğin şey bir anda şüpheye, sadakat dediğin şey tek bir seçimle ihanete dönüşebilir.
Ve en kötüsü... bunu yapanın kim olduğunu öğrendiğinde artık hiçbir şeyi geri alamazsın. Ben mutlu sonlar yazmam, mutsuz sonlarda yazmam. Ben sadece gerçeği yazarım. Ve yaşatırım... Hikayelerimde insanlar kaybolmaz... değişir.
Güven, tek bir anda ihanete dönüşür.
Ve o an... her şeyi geri dönülmez yapar.
İhaneti yazdım.
Enkazı izledim.
Ama en korkuncu şuydu:
Bazıları yıkılmadı...
Sadece yıkılmış gibi yapmayı öğrendi.
İşte en tehlikeliler de onlar.".    "Bu sadece bir hikaye değildi... hiçbir zaman da olmadı.

Birinin ihanetiyle başladı, bir diğerinin suskunluğuyla büyüdü.

Güç için gözünü karartanlar, sevdiğini kaybetmemek için kendini kaybedenler, doğruyu bildiği halde yanlışın yanında duranlar... hepsi aynı yolun yolcusuydu.

Asena büyük bir tehditle sarsılırken, Giray girdiği bataklıktan çıkamadı.

Lavin kimsesiz kaldığını kabullenirken, Ayaz en duygusuz kızın bile içten içe nasıl kırıldığını hissetti.

Ve başka bir hikayede...
Baran güçlü kalmaya çalışırken içten içe parçalandı,
Beren gerçeği ararken en çok kendini kaybetti,
Erva susarak her şeyi daha da derinleştirdi,
Eren geçmişinden kaçamadı,
Engin ise her şeyi görüp hiçbir şeyi değiştirememenin ağırlığını taşıdı.

Bu yolculukta kimse aynı kalmadı.
Çünkü bazı ihanetler affedilmez... bazı yaralar kapanmaz...
ve bazı hikayeler mutlu bitmek için yazılmaz.
Ben sadece yazdım.
Ama onlar... gerçekten yaşadı.
Ve şimdi geriye kalan tek şey şu:
Kim yıkıldı, kim ayakta kaldı değil...
Kim aslında en başından beri kaybolmuştu."