bazı vedalar gerçekten gitmekle olmuyor. aynı ortamda kalıp yabancılaşabiliyor insan birine. eskiden göz göze gelince içini kıpırdatan şey, zamanla sadece kısa bir sessizliğe dönüşüyor. ne kavga var ortada ne de açıklanmış bir bitiş. ama yine de bir şeylerin öldüğünü hissediyorsun. en tuhafı da bu zaten. hiçbir şey olmamış gibi devam eden günlerin içinde, insanın içindeki bazı duyguların sessizce yok olması.