mukadder

Sevgisiz bir dünyanın yüreğimiz için ne anlamı olabilir?

Gözlerim o kadar ağrıyor ki. Başıma öyle bir ağrısı vuruyor ki.

Bir gün daha bitiyor. Neden her şey anlamsız?

Bir erkeğin kalbi fesat, habis bir şeydir, Meryem. Bir ananın rahmine hiç benzemez. Kanamaz, sana yer açmak için genişlemez.

Onsekizmayıs.

Renkli günlerden sesleniyorum sana. Çocuk çığlıklarının olduğu, kuşların hiç susmadığı günlerden bahsetmek istiyorum bir ömür. Ilık rüzgarların estiği, yağmurların hiç durmadığı o güneşli günleri istiyorum. Geri geleceğine inancım hiç son bulmadı. ​Bıçaklar kesti bu tenimi, şiir oldu. Kaç takvim yaprağı daha yakarım, meçhul. Limandaki gemiler hep seni andırıyor; kimin için kalktığı belli olmayan, kimi alıp getirdiği çok uzak olan... Bir güvertenin üstündeki martıya anlattım seni. Saçlarının içinde güneş misali kavurduğunu, tenine değmek için yanan tüm bedenimi... ​Bir dal daha yakıyorum, vesikalığın hep cüzdanımda; bazen tamamlamak üzere olduğum şiir defterinin altında. Göstermek istemem seni kimselere. Ben dahi göremezken o ela gözlerini, vicdanım sızlar. Anlatırım, sözcüklerim tükenir. Gözlerimin önündeki misalin buğulanır, keder kaplar her yanımı. Özlerim, anlatamam. Bırakırım, unutamam. Hiç mi yeri yok açmamış sümbüllerin toprakta?
          
          ​-meryem

Bir nisan daha bitiyor.

Havalar ısındı, pff.

Şiirlerim sana emanet bana usulca yürümek düşer.

Başka bir yaşamda severiz birbirimizi, olmaz mı?